ايشته باق! او ذات اويله بر صلاتِ كبراده، بر عبادتِ علياده سعادتِ أبديه ايچون دعا ايدييور كه، گويا بو جزيره، بلكه بتون أرض اونڭ عظمتلى نمازيله نماز قيلار، نياز ايدر. چونكه عبوديتى ايسه· اوڭا إتّباع ايدن اُمّتڭ عبوديتنى تضمّن ايتديگى گبى، موافقت سرّيله بتون أنبيانڭ سرِّ عبوديتنى تضمّن ايدر. هم او صلاتِ كبرايى اويله بر جماعتِ عظماده قيلار، نياز ايدييور كه· گويا بنى آدمڭ حضرتِ آدمدن عصريمزه قدر، بلكه قيامته قدر بتون نورانى و كامل إنسانلر اوڭا تبعيتله إقتدا ايدوب دعاسنه آمين ديرلر.

&﴿ (حاشيه): أوت مناجاتِ أحمديه (عصم) زمانندن شيمدىيه قدر بتون اُمّتڭ بتون صلاتلرى و صلواتلرى اونڭ دعاسنه بر آمينِ دائمى و بر إشتراكِ عموميدر. حتّى اوڭا گتيريلن هر بر صلوات دخى، اونڭ دعاسنه برر آميندر و امّتنڭ هر بر فردى، هر بر نمازڭ ايچنده اوڭا صلات و سلام گتيرمك و قامتدن صوڭره شافعيلرڭ اوڭا دعا ايتمه‌سى· اونڭ سعادتِ أبديه خصوصنده‌كى دعاسنه غايت قوّتلى و عمومى بر آميندر. ايشته بتون بشرڭ فطرتِ إنسانيت لسانِ حاليله، بتون قوّتيله ايستديگى بقا و سعادتِ أبديه‌يى· او نوعِ بشر نامنه ذاتِ أحمديه (عصم) ايسته‌يور و بشرڭ نورانى قسمى، اونڭ آرقه‌سنده آمين دييورلر. عجبا هيچ ممكن ميدر كه، شو دعا قبوله قرين اولماسين؟﴾|@

باق، هم اويله بقا گبى بر حاجتِ عامّه ايچون دعا ايدييور كه· دگل أهلِ أرض، بلكه أهلِ سماوات، بلكه بتون موجودات نيازينه إشتراك ايدوب لسانِ حال ايله: "اوخ، أوت يا ربّنا! وير، دعاسنى قبول ايت. بز ده ايسته‌يورز." دييورلر. هم باق! اويله حزينانه، اويله محبوبانه، اويله مشتاقانه، اويله تضرّعكارانه سعادتِ باقيه ايسته‌يور كه· بتون كائناتى آغلاتديروب، دعاسنه إشتراك ايتديرييور.