أوت أسكيشهر حپسخانهسنده دهشتلى بر زمانده و قدسى بر تسلّىيه پك چوق محتاج اولديغمز هنگامده، معنوى بر إخطارله: "رسالهِٔ النورڭ مقبوليتنه دائر أسكى أوليالردن شاهد گتيرييورسڭ. حالبوكه
﴿وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ اِلَّا فِى كِتَابٍ مُبِينٍ﴾
سرّيله أڭ زياده بو مسئلهده سوز صاحبى قرآندر. عجبا رسالهِٔ النورى قرآن قبول ايدر مى؟ اوڭا نه نظرله باقييور؟" دينلدى. او عجيب سؤال قارشيسنده بولندم. بن ده قرآندن إستمداد أيلدم. بردن اوتوز اوچ آيتڭ معناىِ صريحنڭ تفرّعاتى نوعندهكى طبقاتدن معناىِ إشارى طبقهسنده و او معناىِ إشارى كلّيتنده داخل بر فردى رسالهِٔ النور اولديغنى و دخولنه، مدارِ إمتيازينه بر قوّتلى قرينه بولنماسنى بر ساعت ظرفنده حسّ ايتدم. و بر قسمى بر درجه ايضاح و بر قسمنى مجملاً گوردم. قناعتمده هيچ بر شكّ و شبهه و وهم و وسوسه قالمادى.
بن ده أهلِ ايمانڭ ايماننى رسالهِٔ النورله محافظه نيتيله او قطعى قناعتمى يازدم و خاص قارداشلريمه محرم طوتولمق شرطيله ويردم. و او رسالهده بز ديمييورز كه· آيتڭ معناىِ صريحى بودر، تا خواجهلر
﴿فِيهِ نَظَرٌ﴾
ديسين. هم ديمهمشز كه، معناىِ إشارينڭ كلّيتى بودر. بلكه دييورز كه:
معناىِ صريحنڭ تحتنده متعدّد طبقهلر وار. بر طبقهسى ده معناىِ إشارى و رمزيدر و او معناىِ إشارى ده بر كلّيدر. هر عصرده جزئياتلرى وار. رسالهِٔ النور دخى بو عصرده او معناىِ إشارى طبقهسنڭ كلّيتندن بر فرددر و او فردڭ قصدًا بر مدارِ نظر اولديغنه و أهمّيتلى بر وظيفه گورهجگنه، أسكيدن بَرى علما مابيننده جارى بر دستورِ جفرى و رياضى ايله قرينهلر، بلكه حجّتلر گوستريلمش ايكن، قرآنڭ آيتنه ويا صراحتنه دگل اينجيتمك، بلكه إعجاز و بلاغتنه خدمت ايدييور. بو نوع إشاراتِ غيبيهيه إعتراض ايديلمز. أهلِ حقيقتڭ نهايتسز إشاراتِ قرآنيهدن حدّ و حسابه گلمهين إستخراجلرينى إنكار ايدهمهين، بونى ده إنكار ايتمهملى و ايدهمز.
امّا بنم گبى أهمّيتسز بر آدمڭ ألنده بويله أهمّيتلى بر أثرڭ ظهور ايتمسنى إستغراب و إستبعاد ايدوب إعتراض ايدن ذات، أگر بغداى دانهسى قدر چام چكردگندن طاغ گبى چام آغاجنى خلق أيلهمك عظمت و قدرتِ إلٰهيهيه دليل اولديغنى دوشونسه، ألبته بزم گبى عجزِ مطلق و فقرِ مطلقده و بويله إحتياجِ شديد زماننده بويله بر أثرڭ ظهورى، وسعتِ رحمتِ إلٰهيهيه دليلدر ديمگه مجبور اولور.
﴿وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ اِلَّا فِى كِتَابٍ مُبِينٍ﴾
سرّيله أڭ زياده بو مسئلهده سوز صاحبى قرآندر. عجبا رسالهِٔ النورى قرآن قبول ايدر مى؟ اوڭا نه نظرله باقييور؟" دينلدى. او عجيب سؤال قارشيسنده بولندم. بن ده قرآندن إستمداد أيلدم. بردن اوتوز اوچ آيتڭ معناىِ صريحنڭ تفرّعاتى نوعندهكى طبقاتدن معناىِ إشارى طبقهسنده و او معناىِ إشارى كلّيتنده داخل بر فردى رسالهِٔ النور اولديغنى و دخولنه، مدارِ إمتيازينه بر قوّتلى قرينه بولنماسنى بر ساعت ظرفنده حسّ ايتدم. و بر قسمى بر درجه ايضاح و بر قسمنى مجملاً گوردم. قناعتمده هيچ بر شكّ و شبهه و وهم و وسوسه قالمادى.
بن ده أهلِ ايمانڭ ايماننى رسالهِٔ النورله محافظه نيتيله او قطعى قناعتمى يازدم و خاص قارداشلريمه محرم طوتولمق شرطيله ويردم. و او رسالهده بز ديمييورز كه· آيتڭ معناىِ صريحى بودر، تا خواجهلر
﴿فِيهِ نَظَرٌ﴾
ديسين. هم ديمهمشز كه، معناىِ إشارينڭ كلّيتى بودر. بلكه دييورز كه:
معناىِ صريحنڭ تحتنده متعدّد طبقهلر وار. بر طبقهسى ده معناىِ إشارى و رمزيدر و او معناىِ إشارى ده بر كلّيدر. هر عصرده جزئياتلرى وار. رسالهِٔ النور دخى بو عصرده او معناىِ إشارى طبقهسنڭ كلّيتندن بر فرددر و او فردڭ قصدًا بر مدارِ نظر اولديغنه و أهمّيتلى بر وظيفه گورهجگنه، أسكيدن بَرى علما مابيننده جارى بر دستورِ جفرى و رياضى ايله قرينهلر، بلكه حجّتلر گوستريلمش ايكن، قرآنڭ آيتنه ويا صراحتنه دگل اينجيتمك، بلكه إعجاز و بلاغتنه خدمت ايدييور. بو نوع إشاراتِ غيبيهيه إعتراض ايديلمز. أهلِ حقيقتڭ نهايتسز إشاراتِ قرآنيهدن حدّ و حسابه گلمهين إستخراجلرينى إنكار ايدهمهين، بونى ده إنكار ايتمهملى و ايدهمز.
امّا بنم گبى أهمّيتسز بر آدمڭ ألنده بويله أهمّيتلى بر أثرڭ ظهور ايتمسنى إستغراب و إستبعاد ايدوب إعتراض ايدن ذات، أگر بغداى دانهسى قدر چام چكردگندن طاغ گبى چام آغاجنى خلق أيلهمك عظمت و قدرتِ إلٰهيهيه دليل اولديغنى دوشونسه، ألبته بزم گبى عجزِ مطلق و فقرِ مطلقده و بويله إحتياجِ شديد زماننده بويله بر أثرڭ ظهورى، وسعتِ رحمتِ إلٰهيهيه دليلدر ديمگه مجبور اولور.