او وقت نفسم دخى: "أوت أوت.. عجز و توكّل ايله، فقر و إلتجا ايله نور قپوسى آچيلير، ظلمتلر طاغيلير. "الحمد للّٰه على نوُرِ الايمان و الإسلام" ديدى. مشهور حِكَمِ عطائيه‌نڭ شو فقره‌سى:

﴿مَاذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَهُ ٭ وَ مَاذَا فَقَدَ مَنْ وَجَدَهُ﴾

يعنى: "جنابِ حقّى بولان، نه‌يى غائب ايدر؟ و اونى غائب ايدن، نه‌يى قزانير؟"

يعنى: "اونى بولان هر شيئى بولور· اونى بولميان هيچ بر شى بولماز، بولسه ده باشنه بلا بولور." نه درجه عالى بر حقيقت اولديغنى گوردم و

﴿طُوبٰى لِلْغُرَبَاءِ﴾

حديثنڭ سرّينى آڭلادم، شكر ايتدم.

ايشته قارداشلرم، قراڭلقلى بو غربتلر، چندان نورِ ايمانله نورلانديلر· فقط ينه بنده بر درجه حكملرينى إجرا ايتديلر و شويله بر دوشونجه‌يى ويرديلر: "مادام بن غريبم و غربتده‌يم و غربته گيده‌جگم· عجبا شو مسافرخانه‌ده‌كى وظيفه‌م بيتمش ميدر؟ تا كه سزلرى و سوزلرى توكيل ايتسه‌م و بتون بتون علاقه‌مى كسسه‌م." فكرى خاطريمه گلدى. اونڭ ايچون سزدن صورمشدم كه: "عجبا يازيلان سوزلر كافى ميدر، نقصانى وار مى؟ يعنى: وظيفه‌م بيتمش ميدر؟ تا كه راحتِ قلبله كنديمى نورلى، ذوقلى حقيقى بر غربته آتوب، دنيايى اونوتوب، مولانا جلال الدينڭ ديديگى گبى

﴿دَانِى سَمَاعِ چِه بُوَدْ بِى خُودْ شُدَنْ زِهَسْتِى﴾

﴿اَنْدَرْ فَنَاىِ مُطْلَقْ ذَوْقِ بَقَا چَشِيدَنْ﴾

دييوب، علوى بر غربتى آرايه‌بيلير مىيم؟" دييه سزى او سؤاللر ايله تصديع ايتمشدم.

اَلْبَاقِى هُوَ الْبَاقِى

سعيد النورسى

٭ ٭ ٭