(Sabri'nin bir fıkrasıdır)

Eyyühe-l Üstad-ül Muhterem!

Bil'istinsah takdim-i huzur-u fâzılaneleri kılınan Yirmisekizinci Mektub'un Yedinci Mes'elesi tam zamanında izhar-ı endam etmiştir. Şu mübarek eser Risalat-ün Nur ve Mektubat-ün Nur'un bir nevi tarihçeleri olduğu gibi, diğer cihetten de âsâr-ı pür-envârın senedât ve berahin-i kat'iyyeleri hükmünde görülmekle beraber, üç seneden beri dimağımda mahsus ve mahfuz bir çok ihtisasatı da, bu kerre zahire çıkarmıştır. İşte Kur'an-ı Azîmüşşan'ın derece-i kudsiyet ve ulviyet ve nuraniyeti böyle elmas ve mücevherat-ı maneviyeyi câmi' bulunduğu, bu mes'ele ve emsali mesailden anlaşılmıştır.

Evet şu hakikati de itiraf etmek lâzım ki, bir mücevherat hazinesi ne kadar zengin ve ne kadar yüksek bir servete mâlik olursa olsun; bâyii, dellâlı, usûl-ü bey' u şiraya aşina olmazsa, zilyed bulunduğu kıymetdar hazinenin müştemil ve muhtevi bulunduğu emtiayı, lâyıkıyla âleme ilân ve enzar-ı âmmeye vaz' edemez. Binaenaleyh şu devr-i müşevveşte, hakaik-i Kur'aniyenin hakkıyla bey' u şirasını yapan dellâl-ı Kur'an'ın değil altı senedir, belki kırk seneden beri ehl-i İslâm'a hitaben:

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى تِجَارَةٍ تُنْج۪يكُمْ مِنْ عَذَابٍ اَل۪يمٍ

ferman-ı Rabbanîsiyle nida etmeleri, bil'umum envâr-ı imaniyeye muhtaç Ümmet-i Muhammed'i medyun-u şükran eylemiş ve eylemektedir.

Sabri

* * *

(Sabri'nin fıkrası)

Eyyühe-l Üstad-ül Muhterem!

Bu kerre Yirmiyedinci Mektub'un İkinci Zeylini, Yirmisekizinci Mektub'un Beşinci, Altıncı Mes'elelerini bil'istinsah asıl maa-suret takdim ediyorum. Bendeleri Yirmiyedinci Mektub'un te'lif ve tesis ve tertibinde, çok mühim bir isabet hissediyorum ki, bu mektubun te'lifindeki gaye, kat'iyyen mektub sahiblerini ilân ve teşhir olmadığı, belki muhtelif-üd derecat zevil'efkâr ve elbabın herbiri, Nurların ancak yüzde birer hâssalarını ve fevaidini görerek, dellâl-ı